|
|
|
Unlogic's Logische Verstopplaats
Welkom.
Niet genoeg lachen
Zo werd ik vorige week voor een gesprek gevraagd op mijn werk. Ik zie er blijkbaar niet gemotiveerd (meer) uit, ze vinden het 'jammer' hoe ik 's ochtends op mijn werk toe kom (wat volgens mij eigenlijk gewoon mijn 'gewone gezicht' is, dus zonder echt glimlachend, maar besef dat dit stuurs OVERKOMT...)
Nu ja.. Hoe komt het ook al allemaal? Ik heb sowieso al lichtjes problemen met mijn schildklier / Vit B12 niveau die me helemaal uitput. Bij de laatste endo (vorig jaar januari, ja, ik weet het, moet echt dringend opnieuw langs) werd het probleem wel erkend, maar mijn waardes waren "nog net te goed om aan de hormonen te gaan, binnen zes maand opnieuw komen prikken" (niet gedaan omdat ik toen alleen woonde en ik financieel zoiets niet trok...).
Ik ben ook al ongeveer vijf maand ziek nu. Begon met tandpijn, oorvliesontsteking, etc.
Toen ik een maandje ofzo geleden de vrijdag wat vroeger weg wou om de HA te bezoeken (hand ook een verkoudheid en merkte dat mijn rechteroor suf klonk!), werd daar moeilijk over gedaan. Had zoiets van, had ik dat geweten, was ik gewoon NIET gekomen!!
De zondag dan maar thuis gebleven op dokters voorschrift (ja, werk weekends ook  ), toen ik woensdag terug kwam, vroeg ze niet eens hoe het nu geweest was!!
Toen mijn vriend in maart werk vond, heb ik ook gevraagd niet meer elk weekend te werken.. (Werk nu zaterdag 1 op 2, elke zondag voor het geld), zodat ik mijn vriend toch om het andere weekend zou zien. Moet nu nog wachten tot juni vooraleer dit kan. Op zich geen problemen mee, heb er begrip voor, maar alles te samen wordt mij wel te zwaar.
Heb gewoon gezwegen. Wil niet klagen. En dat niet klagen helpt eigenlijk ook gene zier.
Heb slechts één iets geleerd: Beter veel afwezig te zijn op je werk, dan ondanks alles toch nog proberen te werken.
Dan ze dan verdorie nog durven te zeggen "dat als er iets is, ik bij hen terecht kan", het enige dat ik krijg, is geminimaliseer of zelfs ridiculisering van wat mij écht raakt.
Pff. Moest gewoon ff van me af.
Unlogic - Reacties: 2 - 11-05-10 16:20:13 - Kliks: 238
Ziek internetten
Ik heb een vraag aan iedereen. Als jullie ziek thuis en écht te ziek zijn om te werken of naar school te gaan, kunnen jullie dan nog steeds wat internetten?
Ik wel. Weet je, de vraag komt door al dat gefacebook-ontslaan en weet ik nog meer. Ik kan bijvoorbeeld moeilijk constant in mijn bed blijven liggen. Word ik nog zieker door. 
Hoe zit dit met jullie? Wat denken jullie?
Kun je internetten, dan kun je werken / school gaan of zijn dit twee losstaande dingen?
Unlogic - Reacties: 4 - 24-03-10 09:50:29 - Kliks: 134
Morgen
Morgen woon ik samen.
Nu ja, officieel zal dit pas woensdag zijn. In minder dan vierentwintig uur ben ik in de vlieghaven om mijn vriend voor de laatste maal af te halen.
Dan blijft hij hier.
Hij is van Finland, voor de nieuwsgierigen. Voor hem is het dus best wel een ingrijpende gebeurtenis. Voor mij trouwens ook - ik laat iemand, van wie ik hou, zo iets meemaken. Mag er niet aan denken dat ik zo'n grote stap in het onzekere zou moeten zetten. Als je verhuist, verhuis je. Maar hij verhuist voor bij iemand te zijn. Hij laat alles achter voor mij.
Nu, zo bekijkt hij het niet. Hij voelt zich hier al meer thuis dan hij zich ooit daar heeft gevoeld. Maar toch... Nederlands leren, werk vinden,...
Vanaf woensdag begint al het papier- en loopwerk. Paperassen hier, telefoontjes daar.
Toch houdt het mij wel bezig: Vanaf morgen ben ik nooit meer alleen. Dit is mijn laatste avond alleen. De laatste avond dat ik hier alles beslis. Ergens lijkt het niet zo belangrijk. Heb meer schrik dat het enkel onbelangrijk lijkt omdat ik niet goed besef wat er aan de hand is en dat het wél belangrijk is voor mij, desondanks de persoon bij wie ik zal mogen samenwonen (die natuurlijk de beste en de leukste en de grappigste is (en allerhande andere superlatieven)).
Schrik? Voornamelijk dat ik het samenwonen onderschat. Of dat het toch niet "dat" zal zijn. Als ik dan kijk naar de tijd dat we samen hebben doorgebracht en de vrijheid die ik krijg van hem, weet ik dat ik me daar geen zorgen hoef over te maken.
Ohja. Single life = over.
Unlogic - Reacties: 3 - 01-12-09 00:12:12 - Kliks: 214
Reeves
Dus... Keanu Reeves zou een vampier zijn. Maar we hebben hem al gezien in het daglicht, en dan is hij niet volledig glinsterend van voorhoofd naar onbedekte teen...
Misschien is hij dus wel Blade? Maar hij is blank... Misschien is dit wel Blade die te veel Dash gebruikt heeft!
(Ok, het is laat, ik geef het toe)
Unlogic - Reacties: 1 - 29-11-09 00:48:59 - Kliks: 196
Over eten
Over eten. Ja, daar wil ik het nu eens over hebben. Wanneer eten een obsessie is.
Ik heb in mijn leven al verschillende malen gewicht verloren en bijgekomen zonder enige echte uitwendige reden. Het is frustrerend, van maatje S tot XXL heb ik hangen. Momenteel is S - M veelal te klein, dus zit ik nu in de XL - XXL fase.
Ik ben het er niet mee eens. Dit wil ik niet. Zo eet ik niet. Zo ben ik niet.
Maar zo ben ik wel. Ik eet onregelmatig, niet omwille van het niet genoeg tijd hebben, maar wel omdat ik niet wil eten. Niet eten, dat lukt voor mensen met zodanig veel volhoudingsvermogen dat ze uiteindelijk anorexia-gevalletjes geworden zijn, iets waar ik stiekem jaloers op ben. Ik wéét dat dit een akelige manier is om over eten te praten, voornamelijk voor gelijk welke lezer hier die anorexia heeft of iemand kent die dit heeft in zijn/haar onmiddellijke omgeving. Sorry daarvoor.
Ik wil dus niet eten. Dit is niet de reden van de gewichtsverliezen en dergelijke meer (ik kan althans niet zeggen dat ik meer/minder/vetter/gezonder eet opeens), deze zijn meer hormonaal blijkbaar (schildklier), maar dit helpt zeker niet bij mijn gevoel omtrent mijn uiterlijk, met name mijn gewicht, en hoe ik eten bekijk.
Eten... Tsja, is ongezond. Zo simpel. Als ik ga naar de winkel, MOET ik honger hebben - of ik koop niets . Alles is vies, te vet, te gesuikerd, te veel calorieën,...
Eet nu al een week zowel als ontbijt én als middagmaal mandarijnen, die zijn lekker, snel én zit nauwelijks calorieën in. Tussendoortjes beperken zich meestal tot een Grany Biscuit of iets dergelijks, 's avonds is het wat brood met vlees of chocopasta (fondant, want dat is toch nét dat beetje beter), die ik gekocht heb toen ik reuzehonger had, anders krijg ik zoiets niet mee. 's Ochtends een Alpro Soya drankje met Banaan of Chocolade, omdat het lekker is en vloeibaar is (voel ik mij minder schuldig...). Calorieën hierin zijn weinig, volgens zijn weldaad dat ik ervan heb én het bevat geen cholesterol, wat weer mooi meegenomen is (ondanks dat ik nauwelijks vet eet, is die lichtjes te hoog, waarschijnlijk ook half door mijn schildklier).
Als een echte Belg, wil ik ook mijn wekelijkse portie frieten. Da's iets waar ik de hele week naar uit kijk - mijn zondig moment. Die heb ik vanavond gehad, en dat gaat dan weer gepaard met een schuldgevoel. Niet omdat ik frieten gegeten heb. Wel omdat ik gegeten heb. De frietjes waren lekker. Maar ik heb gegeten.
Da's gewoon ook niet leuk, dat niet willen/mogen zondigen, da's niet vol te houden. Dus zondig ik. Niet zo zeer aan de echte zondige etenswaren, maar aan vlees. Of brood. Of een Grany koekje te veel. Of tweemaal per week frieten (normale porties, niet buitensporig!).
Het onregelmatig eten helpt natuurlijk niets aan mijn gewicht.
Mijn brede bouw + extra spiermassa in vergelijking met de doorsnee vrouw al helemaal niet. Het cijfertje dat op de weegschaal springt (meerdere malen per dag) is dan ook serieus overdreven (weet ik!) maar heeft mij zo'n slecht gevoel.
Ik geef dit maar nog enkele weken tegenover mezelf toe, dat ik een eetSTOORNIS heb, dat ik niet zus of zo, dat diëten en sporten niets zullen helpen als het onderliggende probleem niet aangepakt wordt.
Daarom wou ik dus dus ook schrijven.
Unlogic - Reacties: 6 - 29-11-09 00:18:24 - Kliks: 270
Een nieuwe blog posting
Allereerst: Ik heb zo net in mijn duim gesneden (of nu ja, geprikt met de punt van een kaasmes). Die ging toch redelijk diep (op eerste zicht toch gemakkelijk 3-4 mm diep). Maar kan het huis momenteel niet verlaten (wacht op iemand die tussen 12 en 16u ging komen en wiens nummer ik niet heb e.d.) dus heb ik met beperkte middelen mijn duim er weer aangezet (overdrijving, het is een wonde van ongeveer twee centimeter lang, drie tot vier millimeter diep, die niet veel meer bloed).
Allertweedes: Als reactie op een vraag op mijn vorige blogposting; waarom mijn vriend achteraan in het rijtje bengelde.
Eigenlijk denk ik heeft dat geen specifieke redenen. Misschien onbewust omdat hij er als laatste bijgekomen is? Misschien om hem nog wat extra in de verf te zetten? Misschien omdat hij fysiek voor het moment het meeste onbereikbaar is? Ik weet het niet. Bewust was het althans niet.
Wat bedoel ik met "fysiek het meest onbereikbaar"? Wel, hij zit momenteel nog een weekje in Finland. Daarna komt hij bij mij wonen. Waarschijnlijk was dit wel de reden waarom hij het laatste vernoemd werd.
Het is een beetje een beangstigende gedachte, zo dat samen wonen. Maar als ik terug denk aan de tijd die we al hebben doorgebracht, dan lijkt het me weer fantastisch. Alle dingen waar we samen plezier uit kunnen halen. Hij zal niet enkel mijn vriend zijn, maar ook mijn beste maatje, mijn partner in crime, mijn steun en mijn alles.
Ik wou altijd alles hebben in een relatie, en de eerste paar maanden ben je toch nog holderdebolder om te geloven dat je alles hebt.
Dat ik nu, na een jaar, nog steeds zo denk, zie ik dan maar weer als iets positiefs. Hopelijk blijft het ook zo. Maar hij gun mij vrijheid. Ik gun hem de zijne. Geen jaloerse blikken, geen beetje wantrouwen (mag ook niet, heb hem drie maand niet gezien nu ondertussen  ).
Alles loopt los. Het leven is prachtig, ik ben prachtig, wij zijn prachtig. Alles heeft iets positiefs. Soms moet je zoeken, maar als ik het niet meteen vind, trek ik het me niet meer aan; het is er, of ik het nu weet of niet.
Lang leve het leven. Je leeft, je denkt, je voelt - dat is positief genoeg.
Unlogic - Reacties: 1 - 24-11-09 12:44:48 - Kliks: 378
Positief
Laten we eens alles vergeten. Alles van alle voorbije jaren. Alle grote (en kleine) liefdes. Alle gelukkige en ongelukkige blogpostings (nu al een eindje geleden). Flashbacks, flashforwards, gekeuvel en gekavel. Maakt niet uit. Alles vergeten.
Vanaf morgen maak ik een nieuwe wending. Ik noem het: Positivisme.
Van nature ben ik nogal een opgewekt (uiterlijk althans) persoon. Ik lach (meestal), zing, fluit, bulder het uit, maak woordspelingen, grapjes en gepaste cynische en sarcastische uitspraken. Ik speel de dag door, al drieëntwintig jaar (op enkele weken na) lang. You love me, or you hate me. Geen blad voor mijn mond. Voel ik mij geënerveerd, of op een andere manier in mijn poep gepikt, dan klaag ik dat het een lieve lust is. Twee minuten later loop ik weer te fluiten of andere ludieke opmerkingen te maken. Ik HOU van het leven, van mijn vrienden en (meeste) werkcollega's. Mijn ouders, mijn vriend.
Echter, soms laat ik mijn hoofdje echt letterlijk hangen. Ik voel me ongelukkig om wie ik ben. Hoe ik er uit zie. Wat ik bereikt heb in het leven.
Daar wil ik verandering in brengen. NIET door opeens zus dieet te volgen en zus studie of weet ik veel wat. Wel door gewoon gelukkig te zijn met wat ik NU heb. Gewoon - gelukkig zijn met wie ik BEN. Niet te denken aan wat ik kan of wil zijn. Wel gewoon mezelf te aanvaarden.
Morgen oog ik niet enkel gelukkig. Ik ben het ook. Het zal veel meer opbrengen dan het volgende dieet of weet ik veel wat (heb trouwens een eetafwijking, dus een dieet is sowieso niet de oplossing, wel een verandering van instelling).
Neen - ik ben gelukkig. En alles wat mij op welke manier dan ook ongelukkig kan maken, mag morgen mijn kouwe kleren niet meer genaken. Weg ermee. Alle mensen die me negatieve energie geven, zijn mijn aandacht niet meer waard. Zijn het stressen niet meer waard.
Morgen. Gelukkig zijn. Belangrijkste afspraak.
Unlogic - Reacties: 8 - 23-11-09 01:11:16 - Kliks: 312
Aan dit blog zijn de volgende tags gekoppeld: geluk,
Twee jaar...
Trouwens al een hele tijd dat ik nog geblogd heb of eigenlijk gereageerd of wat dan ook. Bij dit jubileum hoort dus ook een algehele flashback.
1986: Sandra Kim wint voor België op het Eurosong, Tsjernobyl goes boom, België wordt vierde op het WK ikkie word 6 maand later geboren 
Al bij al een héél speciaal jaar dat de geschiedenisboeken in gaat als: het jaar der Onlogische dingetjes. 
1987: ik ontwikkel mezelf stilletjes aan op een wel heel logische manier tot een onlogisch persoon.
1989: Ik word voor het eerst verliefd  Een relatie die drie jaar zou duren.
1990: in januari ga ik voor het eerst naar school Ik ben dan 3 jaar en 3 weken. Alhoewel dan al een echt  'tje.
1993: Ik ben onafscheidelijk van het buurmeisje, maar toch vooral de buurjongen. Lekker logische dingen onlogisch laten lijken - 
1995: De buren verhuisen 
1996: Een andere buurvrouw krijgt een tragisch ongeluk en laat man en twee kinderen (dochter van 2 en zoon van 4) na.
1997: Zowel grootvader als hond overlijdt. Ik word als schrijftalent bestempeld op school de dag dat onze hond na een korte, maar intense lijdensweg eindelijk te zwak wordt om verder te gaan.
1998: Tijdens de grote schoolvakantie krijgt mijn vader een ongeluk. Open beenbreuk en dubbele polsbreuk, waar hij tot op heden nog steeds last van heeft.
Ik ga naar "den grootte school". (I MADE IT!)
1998-2002: Er wordt plezier gemaakt en soms eentje te ver gegaan. Pintje te veel, jointje al zeker.  Ik word verliefd op Lindsay en zij op mij maar we weten het niet van elkaar.
Anyway, op het einde van de rit ...
2003: ... krijg ik -eindelijk- een langdurige relatie met een kerel die blijkbaar pathologische leugenaar is. No excuse, want, na wat weg- en weergeflirt met iedereen die ik maar zie en véél geruzie naast het bed en weinig geknuffel in het bed...
2006: ... smijt ik hem buiten. Ik word verliefd, en opnieuw, en opnieuw,...
2006-2008: Intense gekke relaties achtervolgen elkaar, maar telkens duren ze maar 2 maand.
2007: Ik loop volwassenenonderwijs en daar valt een gozer verliefd op mij. Ik haat hem. Ik lees WMR (toch tijd te veel) en besluit me eindelijk aan te melden in mei 2007.
2008: Opnieuw enkele leuke relaties Ook met iemand héél wat ouder.
2009: We schrijven vandaag, 5 maand (!) samen met iemand. Nu jaaa, vier maand. Who cares. Tevens ook TWEE JAAR LID!
Unlogic - Reacties: 6 - 23-05-09 10:49:09 - Kliks: 343
Melissas muisje enzo...
Mijn hamster heeft dus een naam. Kwam eigenlijk door klanten die hun beertje Florreke gingen noemen en dan dacht ik maar: zo noem ik mijn hamster ook!
De hond is trouwens nog altijd snikjaloers als ik te dicht bij de hamster kom. (Ofte: als ik in de bijkeuken ga, komt ze stevast meekijken wat ik der ga doen)
Unlogic - Reacties: 2 - 12-11-08 23:00:43 - Kliks: 306
Hamster
Heb gister hamster gekocht. Is lief, jong beesie. Syrische hamster (ofte goudhamster). Beetje mahonie van kleur, met een witte band en donkere kaakstrepen.
Kan hem nu al heel goed oppakken zonder dat ie agressief uit de hoek komt (vind ik trouwens best wel beetje snel, kon dat gister al en had echt toch aan 2-3 dagen minimum verwacht!). Vanochtend geweest naar Tom&Co (in de hevige mist  ) en wat speelgoedjes gekocht ervoor. (Had gister geen tijd, want ik moest werken, dus snel over de middag gekocht met kooi en andere echte noodzakelijkheden, dan mijn moeder alles beetje laten in orde laten maken voor de kleine).
Is ondertussen mijn vijfde hamster. Had er vroeger altijd (eens een witte roodoog Syr (ik jonger, dus grotere hamster ), daarna altijd russen. Noemden trouwens allemaal (bij roepnaam) Snoepy. Alhoewel ze allemaal heel coole familienamen hadden gekregen. De derde (mijn favo) zelfs Snoepy Ivanisevic
Deze leukerd heeft nog geen naam. Weet niet of ik hem opnieuw Snoepy wil noemen. (Denk het niet, want hoop om met verloop van tijd plaats te vinden voor een tweede kooi  )
De hond vindt er wel niets aan. Is echt jaloers en nerveus. Wou gister zelfs niet gaan slapen, wou stevast kijken naar "het muisje".
Foto volgt.
PS: Iemand een naam?
Unlogic - Reacties: 8 - 04-11-08 21:39:23 - Kliks: 293
The phone is dead!
I killed the phone. >.< Het ging zo van BAM PATS BOEM!! en dan was ie niet meer.
Ofte waarom je nooit in mijn gsm mag zitten. Dan smijt ik hem maar los weg.
Unlogic - Reacties: 3 - 28-10-08 18:59:12 - Kliks: 271
Religie
Het is moeilijk om niet-religieus te zijn als je tot de soort behoort die een reden nodig heeft, terwijl je er geen hebt.
Unlogic - Reacties: 20 - 27-10-08 22:23:32 - Kliks: 281
Klikken
Soms klikt het gewoon. Je ziet dat lieve snoetje, die prachtige, kleine blauwe oogjes, dat bruin neusje en je weet het: dis is liefde op het eerste gezicht. Dat lieve tongetje dat zachtjes liefde op je gezicht tovert, die kleine pootjes die zich vastklampen aan jou...
Echt een pracht van een (bruine) doberpup. Zes weken is ze en echt de mooiste bruine dober die ik ooit gezien heb (en ik zie normaal gezien véél liever de zwarte). Maar ik kan haar niet kopen. Ik kan haar wel kopen, maar ja... Als je nog bij je ouders in woont hé, wachtend tot ik hiernaast kan wonen...
Dus laat ik de liefde (weeral eens) gaan.
Edit: Foto van de lieve schat.
Unlogic - Reacties: 3 - 27-10-08 19:12:18 - Kliks: 500
Voordeel
Het enige voordeel aan hoe ik me momenteel voel, is dat ik niets durf te ondernemen.
Waardoor ik dus ook niets dom doe...
Unlogic - Reacties: 2 - 13-10-08 20:00:29 - Kliks: 467
Tijd voor mensen
Bediende-zijn is eigenlijk weinig bevredigend. Mijn vorige werk kwam dicht (ik moest klanten ergens wel helpen), maar ook hier weer werd alles teniet gedaan door onze haastige maatschappij. Alle klanten moesten snel-snel afgehandeld worden en tijd maken kon niet, ook al hadden ze terecht bedenkingen met onze service. Geen wonder dat die winkel in België niet meteen een goede naam heeft en vooral geliefd is bij de nieuwe Fransen (ofte allochtonen van Frankrijk en daarmee ook niet meteen de snuggerste (en daar bedoel ik niets veralgemenend mee)).
Tijd nemen voor mensen, dat kan niet. Nee, enkel tijd nemen om geld te verdienen voor je baas en wel NU, OP KORTE TERMIJN! Dat is het enige wat nog blijkt te tellen.
Gisteren, nadat ik thuis kwam van mijn kassawerk (wat véél bevredigender is dan de meeste andere jobs die ik al gedaan heb), vertelde mijn moeder en passant over de overburen, beide dokter (zij kinderarts, hij huisdokter), die een nanny zoeken. Momenteel van 16u tot 20u voor het eerste kindje. Als ze een nanny hebben, zullen ze een tweede kindje maken (toch zo leuk, kindjes maken) en dan is ie natuurlijk van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. En eerlijk, dan zou je tenminste tijd mogen maken voor wat echt telt. Géén prestatiedrang, gewoon, zorgen.
Daar, eindelijk weet ik nu wat mij stoorde. En wat ik dus écht zoek. Wat dus betekent dat ik inderdaad wel nadenk om nanny te zijn, ongeacht het feit dat ik zelf nooit geen kinderen wil.
Unlogic - Reageer NU! - 13-10-08 11:15:03 - Kliks: 275
[1] 2 3 4 5 6
|
